Daar ben ik weer eens. Waarom eigenlijk? Nou gewoon omdat ik mijn verhaal even kwijt wil en omdat het fijn is als mensen reageren. Als er niemand reageert dan heb ik hier toch de mogelijkheid om gewoon even wat spanning van me af te schrijven.

Er is zoveel gebeurd in het laatste half jaar. Daar ga ik nu even niet over schrijven. Het belangrijkste is wel dat ik ga verhuizen en dat gaat al over 6 weken gebeuren. Ik ga naar een prachtig stulpje. Ik verheug me er al weken op, maar nu is de verhuisdatum definitief gepland (verhuizer geregeld) en ineens heb ik het spaans benauwd.

Mijn leven was niet makkelijk. Tegen de tijd dat ik op kamers ging had ik genoeg moeilijkheden gekend. Het leven op kamers beviel me wel, al miste ik de privacy van een huis voor mij alleen. Ik woonde met een medestudente bij een man in. Die man was best lief. Hij deed de afwas, plakte banden, deed af en toe een boodschap en heeft nooit rare toespelingen gedaan. Na een tijdje ging het slechter met hem. Hij bleek grote problemen te hebben en tegen het eind van mijn studie dreigde het pand een drugspand te worden. Dat ging ineens heel snel. Zo snel dat ik niet eens op tijd doorhad dat het foute boel was. Na een redelijk dramatisch voorval pakte ik mijn boeltje en vertrok. Een week later deed de politie een inval en de mensen (3) die toen in het pand aanwezig waren zaten een paar dagen op het bureau. Gelukkig was ik toen al weg.

Ik had ineens geen dak meer boven mijn hoofd. Heel erg eng, maar mijn eigen veiligheid stond voorop.

Ik had ongelooflijk veel geluk. Omdat de politie er bij betrokken was en ook de gemeente zich ermee bemoeide was het mogelijk om urgent verklaard te worden. Ik had de juiste papieren. Ik had nog meer geluk dat ik bij iemand kon logeren en wel zo dat ik gewoon een eigen kamertje had. Ik had in dat logeerappartement heel veel ruimte voor mezelf. Toch was het niet ideaal. Na 2 maanden kreeg ik mijn huidige woning toegewezen. Ik mocht natuurlijk weigeren ,maar ik heb daar geen seconde over nagedacht. Een plekje voor mezelf, dat was wat ik wilde en wat ik nodig had. Dat het klein was nam ik voor lief. Vergeleken met mijn studentenkamer was het al heel wat. 30m², klein maar fijn.

Op de dag van de verhuizing, toen iedereen wegging heb ik eerst een half uur zitten huilen. Alle spanning kwam eruit. In dat halve uur realiseerde ik me dat ik mijn eigen plekje gevonden had. Dat het helemaal van mij was. Het was veilig en goed en wat de toekomst me ook brengen zou, het was goed. Ik heb daarna nog weleens gedroomd dat ik moest kiezen tussen huizen en dat ik toen mijn eigen huis uitkoos. Het was fijn hier.

Tot juli van dit jaar. Wat al veel langer broeide kwam tot uiting. Ik wilde weg en ik besloot onderzoek te doen naar mijn mogelijkheden. Die waren er en het resultaat is nu dat ik volgende maand ga verhuizen. Vanaf het moment dat ik weet dat ik ga verhuizen (oktober) voel ik mij hier niet meer fijn. Ik wil weg. In mijn hoofd ben ik al tientallen keren verhuisd. Ik voel me hier niet prettig omdat het een rommel is. Die rommel is er omdat het te klein is. Ik kan hier niet meer opruimen omdat ik er volkomen uitgegroeid ben. Alle bergruimte is optimaal benut. 30m2 is heel erg klein. Het was goed ,tot het moment dat ik besloot om weg te gaan.

Vandaag, 2 november, heb ik een verhuizer gevonden die me gaat verhuizen. Over 5 weken is het zover. Nu de datum er is voel ik emoties komen. Mijn poppenhuisje, ik ga weg. Ik ben hier blij en ongelukkig geweest. Ik ben hier ziek geweest en ik heb hier heerlijke momenten gekend. Hier ligt 11 jaar van mijn leven. Dat ga ik nu achterlaten.

Mijn nieuwe stulpje is 3x zo groot. Ik heb straks een ligbad en een fijne badkamer. Ik heb een berging zo groot als mijn badkamer nu. Mijn slaapkamer wordt helemaal fantastisch. Voor het eerst in mijn leven een slaapkamer die ook alleen maar het doel heeft om te slapen. Ik kan er wel andere dingen doen ,maar daar log ik niet over (haha). Straks heb ik een mooie grote keuken waar ik mij kan uitleven als keukenprinses. Nog mooier is de vaatwasser zodat ik na die uitbundigheid niet de enorme afwas hoef te doen. Ik heb het fijn voor elkaar. Ik ga me er vast wel weer op verheugen, zoals ik al maanden doe.

Alleen ben ik nu, vandaag, verdrietig omdat ik echt wegga uit mijn poppenhuisje. Het zou mij niets verbazen als ik over een paar weken weer een half uurtje ga zitten huilen, maar dan in mijn nieuw paleisje.